گر به چشم دل جانا          .          جلوه های ما بینی
                          در حریم اهل دل               .           جلوه ی خدا بینی
                         را ز آسمان ها را                .            در نگاه ما خوانی
                          نور صبحگاهی را               .             بر جبین ما بینی
                           در مصاف مسکینان          .            چرخ را زبون یابی
                           با شکوه درویشان            .             شاه را گدا بینی
                           گر طلب کنی از جان         .            عشق و دردمندی را
                           عشق را هنر یابی            .             درد را دوا بینی
                           چون صبا ز خار و گل         .             ترک آشنایی کن
                           تا به هر چه روی آری       .             روی آشنا بینی
                            نی ز نغمه و ماند             .             چون ز لب جدا ماند
                           وا اگر دل خود را               .             از خدا جدا بینی

تار و پود هستی را سوختیم و خرسندیم
رند عافیت سوزی همچو ما کجا بینی ؟
تابد از دلم شبها پر تو چو کوکب ها
صبح روشنم خوانی گر شبی مرا بینی
ترک خود پرستی کن عاشقی و مستی کن
تا ز دام غم خود را چون رهی رها بینی  ...

                                     مباش جان پدر . غافل از مقام پدر

                                    که واجب است به فرزند احترام پدر

                                    تو در زمانه مکن فخر جز به نام پدر ...

این قطعه ی بسیار زیبا از شاعر بزرگ رهی معیری  که تقدیمش میکنم به پدر بزرگ وار خودم و همه ی پدرهای گل  روی این زمین خاکی که به نظر من همشون فرشته هایی انسان نما هستند ...

                                           مهربان مادر . چو شاخ گل مرا
                                           در سرای آب و گل پرورده است
                                           می فشانم  خون دل . در پای او
                                           کو مرا با خون دل . پرورده است ...

این اثر هم از رهی معیری  که تقدیم به عزیز تر از جانم ( مادرم ) میکنم ...

حال و هوام بارونیه ، از غمه پر کشیدنت

همبازی قشنگ من ، حالت چطوره مهربون ؟

خوش می گذره بدونِ ما ، زندگی توی آسمون ؟

 خورشید خانوم،حالش خوبه؟از آسمونا چه خبر؟

اینجا هنوزم ابریه ، از وقتی که رفتی سفر

 عزیزم از خودت بگو،چشمای نازت چطورن؟

جات خالیه روی زمین ،  بچه ها از گریه پُرن

از وقتی رفتی بدجوری ، ساكت و دلگیر كلاس

نوشته هات پاك نشده ، هنوز روی تخته سیاس

دوشنبه كارنامه دادن ، نمره ها خوب نبود زیاد

خانوم مدیر از تو كه گفت ، گریه اَمونمون نداد

خیلی دلش گرفته بود ، از نمره هات حرفی نزد

می گفت معدلت شده ، دوباره نوزده و نود

راستی پریروز مامانت ، اومد دوباره مدرسه

می گفت دیگه تو خونمون ، صدام بهش نمیرسه

بهم میگفت چند شبه كه،حتی تو خواب ندیدتت

یه دسته گل آورده بود ، بذار روی نیمكتت

دلم می خواد برات بگم ،چی شده این بیست و سه روز

هیشكی فراموش نكرد ، همه به یادتن هنوز

فراشِ پیرِ مدرسه ، دیروز سراغ تو گرفت

لاله بهت سلام رسوند ، آدرس داغِ تو گرفت

این شمعا رُ اون داده بود، دلش می خواست خودش بیاد

اما بازم هر كاری كرد ، باباش اجازه نمی داد

مبصرِ اخموی کلاس ، دلش واسه تو تنگ شده

شبنم احمدی حالا ، عاشق شده ، زرنگ شده

ترانه رُ یادت میاد ، این روزا خواستگار داره

دوربرش نمی شه رفت ، همش می گه که کار داره

افشینُ که یادت میاد ،  اون که بهت شماره داد

این روزا به هوای تو ، همه جا دنبالم میاد

چند بار ازت خبر گرفت ، گفت : اتفاقی افتاده ؟

امروزم انگار اومده ، پشت درختا ایستاده

هنوز خبر نداره که  عشقش از اینجا پَر زده

امرزو دیگه آوردمش ، ببین چقد حالش بده

چه روزگارِ سختیه ، طاقتِ من تموم شده

تمومه خاطرات خوب ، با رفتنت حروم شده

خُب بگذریم بازچه خبر؟خدا واسه تو چی نوشت ؟

انگاری خوش می گذرونی !  تنها که نیستی تو بهشت !

هفته ی بعد قراره که ، دسته جمعی با بچه ها

یه سر بیام به دیدنت ، با چند تا  از معلما

حالا  دیگه باید برم ، آخه د اره دیرم می شه

بازم میام به دیدنت ، تا عمر دارم ، تا همیشه ...

   داستان درباره یک کوهنورد است که می خواست از بلند ترین کوه ها بالا برود .

و پس از سالها آماده سازی ماجراجویی خود را آغاز کرد ولی از آنجا که افتخار کار را فقط برای

خود می خواست تصمیم گرفت تنها از کوه بالا برود ...

شب بلندی های کوه را تماما در بر گرفت و مرد هیچ چیز را نمیدید

همه چیز سیاه بود ...

اصلا دید نداشت و ابر روی ماه و ستاره ها را پوشانده بود

همانطور که از کوه بالا می رفت چند قدم مانده به قله ی  کوه پایش لیز خورد و در هالی که به

 سرعت سقوط می کرد از کوه پرت شد ...

در حال سقوط فقط لکه های  سیاهی را در مقابل چشمانش می دید و احساس وحشتناک

 مکیده شدن به وسیله ی  قوه ی  جاذبه او را در خود می گرفت .

همچنان سقوط می کرد و در آن لحظات ترس عظیم همه ی  رویدادهای خوب و بد زندگی به

یادش آمد ...

اکنون فکر می کرد مرگ چقدر به او نزدیک است

ناگهان احساس کرد که طناب به دور کمرش محکم شد     بدنش میان آسمان و زمین معلق

بود و فقط طناب او را نگه داشته بود ...

و در این لحظه ی  سکون برایش چاره ای نماند جز آنکه فریاد بکشد :

  " خدایا کمکم کن ! "

ناگهان صدای پر طنینی که از آسمان شنیده می شد جواب داد :

  " از من چه می خواهی ؟ "

 ـ  ای خدا نجاتم بده !

 ـ  واقعا باور داری که من می توانم تو را نجات بدهم ؟

 ـ  البته که باور دارم

 ـ  اگر باور داری طنابی را که به کمرت بسته است پاره کن ...

 ـ  یک لحظه سکوت ...

و مرد تصمیم گرفت با تمام نیرو به طناب بچسبد ..................................................................

گروه نجات می گویند که روز بعد یک کوهنورد یخ زده را مرده پیدا کردند

بدنش از یک طناب آویزان بود و با دستهایش محکم طناب را گرفته بود ...

و او فقط یک متر از زمین فاصله داشت .

و شما ؟ چه قدر به طناب تان وابسته اید ؟

آیا حاضرید آن را رها کنید ؟

در مورد خداوند هرگز یک چیز را فراموش نکنید

هرگز نباید بگویید که او شما را فراموش کرده ...

یا تنها گذاشته است ...

هرگز فکر نکنید که او مراقب شما نیست

به یاد داشته باشید که او همواره شما را با دست راست خود نگه داشته است .

                                                                                            طناب / پرستو ابراهیمی